Halk edebiyatımızın iki ünlü Emrah ı vardır: Erzurum lu Emrah ve Erciş li Emrah. Biz size, Erciş li Emrah ın bir türküsünün öyküsünü iletmek istiyoruz. Van ın şirin ilçesi Erciş te doğup büyümüş olan Emrah, gönlünü, güzeller güzeli Selvi Han a kaptırmıştır. Gözü, Selvi Han dan özge bir şey görmez olur. Gelgelelim, o sıra, Şah Abbas Van ı kuşatır. Kuşatmanın başladığı günlerde, Van Kalesi dışında bir bağ kurdurur. Yıllar geçer, Van ı ele geçiremez. Bir gün, bir bilgesi Şah Abbas a: - Bu kentte Abdurrahman Gazi varken, sen bu kaleyi alamazsın, der. Şah Abbas: - Kim ola ki bu Abdurrahman Gazi? diye sorar. Bilge: - O, ermiş bir kişidir, der. Şah Abbas; Abdurrahman Gazi nin ermişliğini sınamaya kalkışır. Bir kuzu ve bir köpek kestirir; ikisinin de kızarttırıp Abdurrahman Gazi ye armağan olarak yollar. Abdurrahman Gazi, kuzuyu alıyor ve ötekini Abbas a geri götürmelerini söyler, Şah Abbas ın adamları: - Bu yaptığınız hem töreye aykırıdır, hem de Şahımız gücenir, diyecek olurlar. Bunun üzerine Şah Abbas, kuzu gibi kızartılmış köpeğe: - Hoşt köpek, doğru sahibine! der, Köpek canlanır ve koşa koşa Şah Abbas ın otağına gider. Bunun üzerine Şah Abbas: - Ko desinler Şah Abbas ın bağı var, diyerek kuşatmayı kaldırır. Ancak Erciş li Emrah ın sevdiceği Selvi Han ı da, kendi rızası olmaksızın İran a götürür. O günden öte, Emrah a aşıklık görünür; elde saz, yol görünür. Emrah dolaşır da dolaşır... Aşkından türküler yakar. Aradan yıllar geçer, Selvi Han ın İran a götürüldüğü yıl doğan kız çocukları gelinlik çağına geldiklerinde, Emrah da güçten kesilir; yatağa düşer. Son çare olarak hasta yatağında bir name (mektup) yazıp, sabah yeliyle sevdiceğine yollar: Bad-ı saba, yarim hey Mevla yı seversen Eğlen hele bir dur seher yeli Bir emanetim var sana vereyim Götür nazlı yare ver seher yeli Sen seher yelisin esersin yakın Her sabah her seher zülfüne dokun Yarim uykusuzdur uyartma sakın Uyana kadar dur seher yeli. Sen seher yelisin estin yüceden Dokunursun pencereden bacadan Selvim uykusuzdur dünkü geceden Sağında-solunda gez seheryeli. Emrah ındır kurdurayım sazları Fikrime düşmüştür Selvi sözleri Karadır kaşları, ela gözleri Var murada sen er seheryeli... Erciş li Emrah; bu nameyi rüzgarla yolladıktan sonra; "Şah eğer kendine layık bir şahsa son soluğunda olsun Selvi mi bana getirir. Getirmezse, ben bu dünyada murada ermedim; o da iki cihanda murada ermesin der. Mektup menzile ulaşınca Şah. Selvi ye: - Ey Selvi Han, madem ki Emrah ölüm de döşeğinde, son dileğini yerine getirelim. Hadi, atla ata. Hem söyle; Emrah a ne hediye götürelim? diye sorar. Selvi Han: - Ey Şah ım; bana yetiştirmiş olduğun bahçeden elma, ayva ile nar; bir de -Yüreği yangındır- Bulgarı dağından kar götürelim, cevabını verir. Hediyeler alınır, atlara atlanıp, Erciş in yolu tutulur. Tam Emrah ın evine yaklaşıldığında Şah, Selvi ye: - Emrah eğer gerçek bir aşıksa, biz kapısını çalmadan geldiğimizi anlasın. Hem de, kendisine getirdiğimiz hediyeleri bilsin, der. İşte o sıralarda, ecelle pençeleşmekte olan Emrah, yatağında şöyle bir doğrulup, anasından bağlamasını ister. Anası: - Ay oğul, gittin gideceksin; bağlamayı n edeceksin? deyince Emrah: - Anacığım; gelinin gelmiştir; ver şu sazı hele de onlara bir sesleneyim der ve başlar çalıp çığırmaya: Yar senin elinden hastayım hasta Hastayı görmeye yar safa geldin Elinden ayvası koynunda narı Canımın cananı yar safa geldin Yar senin kaşların kemenin bendi Melekler bürümüş huridir kendi Bir su ver içeyim yüreğim yandı Bulgan dağından kar safa geldi Eskiden görürdüm haftada ayda Artık bundan sonra geldin ne fayda Azrail göğsümde canım hayhayda Gözyaşı dökmeye yar safa geldin Emrah ın sevdiği Selvi sen misin Sağ eli sinemde gezdiren misin Ağır cenazemi götüren misin Namızım kılmaya yar safa geldin Ercişli Emrah - Beste Formu